სიყვარულის 21-ე საუკუნე

ზოგს რომ ჰგონია ეს ცხოვრება ბეწვის ხიდია
და უგუნურნი ამ ბილიკზე მიდი-მოდიან,
მიისწრაფვიან დიდებისკენ,თუმც არ იციან,
რომ ეს დიდება,ცოდვით ქმნილი სიძულვილია.

მაგრამ ცხოვრება არც ისეთი საოცარია,
რომ ვერ გაუგო ამ მდინარის უძრავ დინებას,
მათ ვინც დიდება მოიხვეჭეს აღარ არიან,
დიდება ქმნილი სიყვარული,განა კარგია?!

ცხოვრება მხოლოდ რჩეულთ ირჩევს,ზოგს ათამამებს,
შენ უნდა მისწვდე მას ვინც ამ ბედს გაათამაშებს,
კეთილგანწყობა,სიყვარული აქ თამაშია,
ფარისევლობამ ვერაგობის ფარდა ასწია.

ნუთუ შენც ჩემო ერთადერთო,არ გაგაჩნია,
ის რაც ჩემ გულმა, შენ სხვებისგან გამოგარჩია,
სიყვარულისთვის თავდადება განა ვალია,
არა,ეს მხოლოდ უკვდავების საწინდარია!

მე ვხედავ შენს სულს,როგორ თრთის და როგორ კანკალებს,
ეს სიყვარულის გულმოსული ქარიშხალია,
და მაინც რად ხარ სიყვარულო ასე ოხერი,
ნუთუ ეს შენი პირვანდელი ცოდვის ბრალია?!

დაე იცოდნენ და გაიგონ ჩვენმა მამებმა,
რომ დაბადება სიყვარულის გარდუვალია,
მათ ვინც ვერ შესწვდა სიყვარულის ამ უკვდავ ნაყოფს,
ის ეპოქისთვის უარაფრო განავალია.

ხომ უნდა მიხვდე ვისთვისაც ვწერ,ვისთვის ვღაღადებ,
თუმ ჩემი ოხვრა ბევრისათვის დასაძრახია,
მე მირჩევნია სიყვარულის მონად მრაცხავდნენ,
ვიდრე მეგონოს,რომ ეს გრძნობა წარმავალია.

აბა შეხედეთ,თქვენ ამ გრძნობის ყურმოჭრილ მონებს,
ასი წლის წინათ გარდაცვლილნი კვლავაც ჰყვავიან,
და რა სასტიკიც ყოფილიყო მათთვის ეს ბრძოლა,
ნუთუ ამ ბრძოლის თვით მიზანი დასამალია?!

ბოლოს კი მაინც იმას დავწერ,რასაც ვღაღადებ,
ვგონებ სათქმელი გამიგრძელდა ვეღარ ვამთავრებ,
თუმცკი ამ გრძნობას დასასრული არ გააჩნია,
მე მაინც მინდა შევეცადო…და სამწუხაროდ,
დღეს ამ სიყვარულს თავდადების გრძნობა აკლია!

13.03.2010.წ