აღსარება

 

ისევ მონატრებამ დამიარა,

ისევ მხოლოდ ცრემლი მეცოდება,

ისე დავიკარგე, როგორც მოგონება

და ჩემი სული ღმერთს არ ემონება.

 

უკვე მერამდენედ, ჩემდა უნებურად,

ღმერთი უარვყავი სულის გაურყვნელად,

ღმერთო მაპატიე, მე ხომ პოეტი ვარ

და ჩემი რითმებიც არვის ემონება.

 

ვიცი არ დამცინებთ, მე მწამს სათნოება,

ჩემი სასმელია მხოლოდ ხელოვნება,

აზრებს დავალაგებ, რითმი მეორდება

და ჩემი ფიქრები ღმერთს არ ემონება.

ღმერთო დამიცავი ჩემი თავისაგან,

ვგრძნობ რომ ღრმად შევტოპე, ეშმაკს დავინახავ,

მე კი არ მჭირდება ასე დასრულება,

ჩემი სიცოცხლეა ნატვრის ასრულება.

 

ვიცი რაც მომელის, არ გთხოვ პატიებას,

რადგან საამისოდ ძალა არ მეყოფა,

თუმცა იქნებ მაინც მაპატიო,

ჩემი სიბრიყვე და ჩემი მონდომება.

 

აზრებს ვერ ვაკავებ, ხელი მეურჩება,

ჩემი აღსარება ისევ მეორდება,

ღმერთო მაპატიე, არ გთხოვ შებრალებას,

ვიცი რაც მომელის, სხვა გზა მელოდება.