ისევ ვიღაცამ ისროლა ცისკენ

უდაბნოს ცის ქვეშ,

ყვითელ ქვიშაზე,

სამყაროს ცენტრში

გამხმარ მიწაზე

ჩამავალ სხივებს,

მარტოსულ დღეებს,

დათოვლილ ფიქრებს,

ამღვრეულ სითხეს.

დატანჯულ თითებს,

განვლილ მიწისძვრებს,

დანგრეულ სახლებს,

ქუჩაში ბავშვებს,

აკვანში ვირთხებს,

მიწაში გვამებს,

ციხეში ტყვეებს,

ბრძოლაში ლაჩრებს,

ცაზე აქა-იქ

მნათობ მზის სხივებს,

მოზარდის გულში

გავლებულ ფიქრებს,

ქაღალდზე ცრემლებს,

სხეულში სიცხეს,

ნაცრისფერ სიზმრებს

და მწვანე ფიქრებს,

უდაბნოს ზღვის ქვეშ

დაქცეულ სითხეს…

მარტოობაში ატარებ ფიქრებს,

…ისევ ვიღაცამ ისროლა ცისკენ!…