მომღერალი მდინარე

16 წლის ვიყავი, როცა პირველად ვნახე ახლოდან. მანამდე ხან ტელევიზორში ვხედავდი, ხან რომელიმე ჟურნალ-გაზეთში თუ მოვკრავდი თვალს.მასზე ხშირად ლაპარაკობდნენ სახლში, ქუჩაში, სკოლაში თუ ავტობუსში. მას ყველა იცნობდა, ყველა პატივს სცემდა და ამ პატივისცემაში ხშირად უზომო შიშიც კი იგრძნობოდა. არ მეგულებოდა ადამიანი, რომელსაც მასთან ერთი საღამოს გატარებაზე არ ეფიქრა. ყველა ოცნებობდა მის შეხებაზე.ამბობდნენ, რომ მისგან უზარმაზარი ძალა და ენერგია მოდიოდა. ის ანათებდა ათასობით სახლსა და ქუჩის ლამპიონს. ის ამუშავებდა გაცილებით ნაკლებს, მაგრამ საჭირო ფაბრიკა-ქარხანას. ხშირად მისი ძლიერება სიკვდილის მომტანიც იყო. თუ მას კარგად არ იცნობდი, მასთან არ უნდა გეთამაშა. ის თავაწყვეტილ და ხელაღებულ ცხოვრებას მისდევდა. 
რამდენს გადასდგომია ღამით წინ, რამდენისათვის დაუბრმავებია თვალები, რამდენისათვის ამოუვსია გაუმაძღარი სტომაქი და რამდენი გადაურჩენია ზამთრის ცივ და სუსხიან ღამეებში გაყინვას. ის იყო პატარა და ამავე დროს ყველაზე დიდი.ის იყო ყველაზე უწმინდური და ყველაზე წმინდა. ის იყო ისეთი, როგორიც მსურდა რომ ვყოფილიყავი. მისი თითოეული ნაბიჯი თუ მოქმედება ამოუცნობი იყო. მისი არც დედას ესმოდა და არც მამას, თუმცა მათით საზრდოობდა და თვითონაც უხვად ასაზრდოებდა სხვებს. მუდამ მრისხანესა და დაუდგრომელს, მუდამ დევნილსა და მდევარს, მუდამ სიცოცხლისა და სიკვდილის მსახურს, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უწევდა სიმღერა და ეს იყო ყველაზე გულიანი და ომახიანი სიმღერა მათ შორის, რაც კი ოდესმე მომისმენია. არცერთი სიმღერა არ ჩამრჩენია გულში, როგორც მისი და არცერთ მომღერალს ისე არ ავუღელვებივარ ისე, როგორც ის მაღელვებდა.
შუა გაზაფხული იდგა. მე და ჩემი მეგობარი არმაზის მთის წვერიდან გავცქეროდით თვალწინ გადაშლილ სივრცეს. მწვანეში ჩაფლულ სვეტიცხოველს, ბებრის ციხის ნანგრევებსა და მათგან მოშორებით ამაყად მდგარ ჯვრის მონასტერს.
დაბლა კი არაგვი მტკვარს უერთდებოდა.