ასეთი ბედი გვაქვს ქვეყნად პოეტებს,
ვისთვის აღარ ვთხზავთ ლექსებს და სონეტებს,
სხვებს უღიმიან, ჩვენ შუბლს გვიკრავენ,
ხვალ, რომ შეეძლოთ წიხლსაც გვირტყამენ…
…და მაინც გარეთ ამაყად დავალთ,
არ გვეშინია, გვეძახონ რაც ვართ,
სიმართლეს მაინც იტყვიან სხვაგან,
აღსარებისას სამოთხის კართან!
Like this:
Be the first to like this post.