თეთრი საცვალი

შენ რომ ჩემგან წახვედი,
ღამე იყო მაისის,
შენი თეთრი საცვალი
და ჩამქრალი დაისი…
შენ კი ჩემგან სანაცვლოდ
წარიტაცე ფიქრები
და ჩემს ნახმარ მასიურს,
ჩუმად ეალერსები.
ორი ღერი მარლბორო,
ერთურთს ურცხვად ჩაკრული,
დამრჩა როგორც ზმანება,
როგორც ღმერთი ზღაპრული…

…და ღამე ნამდვილად არ იყო ცივი,
პირიქით ცხელი ქარი დაქროდა,
მეგონა გგრძნობდი,
რას აღარ ვთმობდი,
შენ კი წახვედი და დავრჩით ორნი,
-თეთრი საცვალი და მკვდარი ტონი…

შენი ტუჩები,
შენი თავლები,
ვარდისფერ მკერდის რძისფერ ძმანება,
მეგონებოდა, რომ მყავდა ცოლი,
თუმცა ძნელია მოსაგონებლად.

…მას აქეთ უკვე,
ერთი ზამთარი,
მე შენს გარეშე გადავაგორე,
ფიფქად ვაქციე შენზე ცრემლები
და თითქოს მხატვრის ხელი მათხოვეს…
თეთრად დავხატე ყოველი ნაძვი,
ყოველი ბუჩქი და ჩვენი სახლი,
ჩვენი შეხვედრა და ორი სკამი,
ერთად რომ იდგა ერთურთის მსგავსი…

შენ რომ მწახვედი
რა დამრჩა ნეტავ,
მხოლოდ სხეული და მძიმე სული,
გული წაიღე და ამირიე ყველა ოცნება,
ლექსებად თქმული…

შენ რომ წახვედი და მე დამტოვე,
ნუ დარდობ კარგო,რაც  არის, არის…
რადგანაც ასე უფრო მიყვარხარ,
რადგან ვერ ვნახე ჯერ შენი მსგავსი!